Sportcoach versus kindercoach/jongerencoach

De afgelopen maanden werd me steeds meer duidelijk dat veel ouders en mensen om me heen de term “coach” een beetje teveel voorbij hoorde komen. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, want dat is een feit. Maar wat ook een feit is, is dat de nood hoog is wat betreft hulp bij kinderen en jongeren. Nog nooit eerder werden onze kinderen blootgesteld aan 24 uur toegang tot internet. Een stortvloed aan informatie de verkregen kan worden, laat staan dat het verwerkt moet worden in de hersenen van onze kinderen. De term infobesitas (bron: puberbrein binnenstebuiten) wordt niet voor niets gekozen naast de term obesitas. Een teveel aan…….of een tekort aan…..

De hersenontwikkeling is op zijn piek in de leeftijd van 10 tot 25 jaar.

Als we alleen al denken aan de mobiele telefoon en zijn mogelijkheden zoals: Snapchat/|Instagram/Facebook/Whatsapp/Facetime/Email/Games zoals fortnite of PUBG/twitter/Linked-in/Youtube/Netflix/Buienalarm/google maps/Spotify…….

Word jij hier rustig van? Laat staan onze kinderen.

En dan nog de mogelijkheden voor het kiezen van een middelbare school of een beroepsopleiding. Ook daarin zijn de keuzes enorm te noemen. Ook omdat onze maatschappij per seconde veranderd. Dus welk beroep gaat ons kind later uitoefenen? Zijn er dan nog wel dezelfde banen?

Het groeit ons boven het hoofd. Ik denk daardoor dat de groei van coaches in ons land alleen maar toe te juichen valt. Gewoonweg omdat we het zelf maar nauwelijks bij kunnen benen naast onze werkende levens.

Als onze kinderen gaan sporten worden ze geholpen bij het trainen en toepassen van allerlei zaken zoals techniek, tactiek en persoonlijke groei. En krijgen ze handvaten mee. Zo ook bij persoonlijke coaching, niet meer en niet minder.

Zet jezelf maar juist ook je kind in zijn of haar kracht en het zal groeien en inzichten krijgen in gedragingen en handelen en in persoonlijke vraagstukken.

Liefs,

Claire