Gisteren kreeg ik een bericht van mijn zakelijke bank dat mijn bedrijf precies 1 jaar bestaat.Dat jaar is voorbij gevlogen, en heeft me veel gebracht. Onder andere de keuze voor ontslag op het ROC Tilburg, waar ik 17 jaar veel ervaringen heb opgedaan.Maar dat hoofdstuk ga ik over 4 weken sluiten. Het voelt nog steeds heel erg goed. Maar ik kan niet ontkennen dat het me ook wel wat tranen heeft gekost.

Vorige week tijdens een sessie over teamfunctioneren op het ROC vroegen collega’s me: Hoe voelt het nu om je laatste weken in te gaan? Dat deze vraag zoveel impact zou hebben had ik niet in de gaten. Ik had de eerste woorden nog niet uitgesproken of daar ging ik al……..tranen biggelde over mijn wangen. En wat ik me toen besefte, en wat ik ook in mijn vorige blog schreef, is dat ik  17 jaar geknokt heb voor mijn functie als instructeur. Daarin ben ik mezelf verloren en ging ik op zoek naar waardering van een ander. Terwijl die gewoon in mezelf zit.  En ik besef me dat er ruimte komt voor mijn passie: Kinderen en jongeren laten zien wie ze zijn. Iedereen mag gezien worden. We zijn niet perfect.

In het diepe springen dat ga ik doen. En ik weet zeker dat ik mijn hoofd boven water ga houden. Het watertrappelen heeft nu lang genoeg geduurd. Genieten van de “ vrijheid” en de mooie,nieuwe dingen die op mijn pad gaan komen.

 

“In the end ,I only regret, the changes I didn’t take”

Liefs Claire